Szczegół B.1.3.

• trójwarstwowa murowana ściana parteru

• tradycyjna betonowa ława fundamentowa

• ściana piwniczna z ociepleniem

• klasyczna podłoga na gruncie (izolacja termiczna na warstwie betonu)

PARAMETRY ZASTOSOWANIA:

+ grunty o średniej i dobrej nośności
+ grunty przepuszczalne
+ grunty mieszane i zwięzłe z drenażem opaskowym wokół budynku

+ izolację pionową należy dostosować do poziomu wód gruntowych

+ najpopularniejsza konstrukcja doskonale znana przez ekipy wykonawcze

- przy wysokim stanie wód podziemnych rozwiązanie trudne i kosztowne

- grunty o niskiej nośności wymagają innego rozwiązania posadowienia

- wymaga starannego wykonania izolacji, szczególnie na styku ściany piwnicznej i podłogi na gruncie

OPIS ROZWIĄZAŃ

Ławę betonową wykonujemy tradycyjnie w szerokim wykopie. Na jej wierzchu układamy izolację poziomą (najczęściej z papy lub z grubej folii).  Ważne aby szerokość izolacji była większa o 25-35 cm od grubości ściany parteru. Dzięki temu połączymy ją na odpowiedni zakład z izolacją podłogi na gruncie.

Ściana piwniczna również jest konstrukcją powszechnie stosowaną - betonową monolityczną, murowaną z bloczków betonowych lub pustaków szalunkowych. Grubość tej ściany jest zbliżona do grubości ściany parteru - czyli od 20cm do 30cm, najczęściej 24-25cm. Następnie wykonujemy hydroizolację ściany betonowej dostosowaną do poziomu wód gruntowych, a na niej termoizolację grubości 10-20 cm, jednak o grubości mniejszej od grubości warstwy ocieplenia ściany parteru. Grubości ocieplenia oraz warstw elewacji parteru i cokołu należy dobrać tak aby na powstał niewielki gzyms cofnięty o ok 2-5 cm. Ważne aby warstwa elewacyjna ściany parteru miała odpowiednie podparcie. Dzięki takiemu rozwiązaniu woda deszczowa nie ubrudzi nam tak bardzo cokołu i nie będziemy mieć problemu z zaciekami. Zewnętrzną warstwę ściany fundamentowej najlepiej wykonać z bloczków betonowych lub cegły klinkierowej grubości 12 cm. W części podziemnej ścianę wykańczamy hydroizolacją oraz folią kubełkową w celu ochrony przed gruntem i korzeniami. 

Cokół ścian trójwarstwowych najlepiej wykonać z materiałów mrozoodpornych, o małej nienasiąkliwości, które nie wymagają dodatkowej warstwy wykończenia takich jak cegła klinkierowa, kamień naturalny lub beton.

Na górnej powierzchni ściany piwnicznej wykonujemy wieniec a następnie strop dowolnego typu. Na stropie układamy izolację poziomą pod ścianami nośnymi, a pomiędzy nimi izolację przeciwwilgociową, która ochroni podłogę parteru przed wpływem wilgoci z piwnicy. Nie zapominamy o termoizolacji stropu nad piwnicą. Najlepiej zastosować taki sam materiał jak w klasycznej podłodze na gruncie grubości min 10 cm. Pomiędzy ścianami a wylewką (jastrychem) podłogi układamy dylatacje grubości 1 cm z materiału elastycznego (np styropianu). Wyciszy to doskonale podłogę, zapobiegnie również ewentualnemu pękaniu posadzki. 

Podłoga na gruncie jest standardową konstrukcją z izolacją przeciwwodną i termiczną na warstwie betonu. Hydroizolację podłogi na gruncie należy dostosować do poziomu wód gruntowych. 

Po wymurowaniu ścian wykańczamy je w sposób typowy dla ścian trójwarstwowych. Jeżeli ściany ocieplamy wełna mineralną to koniecznie należy na izolacji poziomej ułożyć dodatkową warstwę z folii lub papy wywiniętej na ścianę warstwy nośnej. Zabezpieczy to wełnę mineralną przed wilgocią. Między wełna mineralna a warstwą elewacyjną ściany parteru konieczna jest pustka powietrzna, która pozwoli odprowadzić nadmiar wilgoci z ocieplenia (uwaga: jeżeli ocieplenie wykonamy ze styropianu pustka powietrzna jest zbędna). Aby w pustce powietrznej cyrkulowało powietrze na dole ściany oraz na samym jej szczycie umieszczamy specjalne puszki wentylacyjne. Połączenie elewacji parteru z cokołem warto uszczelnić masą plastyczną lub taśmą rozprężną. Oba te elementy wpłyną na trwałość tego newralgicznego miejsca.

POWRÓT

czytaj więcej...

Szczegół B.2.3.

• trójwarstwowa murowana ściana parteru

• płyta fundamentowa

• ściana piwniczna z ociepleniem

PARAMETRY ZASTOSOWANIA:

+ grunty o słabej nośności
+ grunty przepuszczalne
+ grunty mieszane i zwięzłe

+ izolację pionową należy dostosować do poziomu wód gruntowych

+ konstrukcja znana i dość powszechna
+ prosta konstrukcja podłogi i płyty nośnej

- skuteczne gdy wody podziemne znajdują się poniżej poziomu posadowienia

- wymaga starannego wykonania izolacji, szczególnie na styku ściany piwnicznej i podłogi na gruncie
- na gruntach o dobrej nośności tradycyjne ławy będą zwykle tańsze

OPIS ROZWIĄZAŃ

Płytę fundamentową żelbetową wykonujemy tradycyjnie w szerokim wykopie. Najpierw wylewamy chudy beton aby wyrównać podłoże. Następnie układamy izolację poziomą z papy lub folii. Dopiero na takim podkładzie wykonujemy żelbetową płytę fundamentową.

Ściana piwniczna to konstrukcja powszechnie stosowana - najczęściej żelbetowa, rzadziej murowaną z bloczków betonowych lub pustaków szalunkowych.  Grubość tej ściany jest zbliżona do grubości ściany parteru - czyli od 20cm do 30cm, najczęściej 24-25cm. Następnie wykonujemy hydroizolację ściany betonowej dostosowaną do poziomu wód gruntowych, a na niej termoizolację grubości 10-20 cm, jednak o grubości mniejszej od grubości warstwy ocieplenia ściany parteru. Grubości ocieplenia oraz warstw elewacji parteru i cokołu należy dobrać tak aby na powstał niewielki gzyms cofnięty o ok 2-5 cm. Ważne aby warstwa elewacyjna ściany parteru miała odpowiednie podparcie. Dzięki takiemu rozwiązaniu woda deszczowa nie ubrudzi nam tak bardzo cokołu i nie będziemy mieć problemu z zaciekami.  Zewnętrzną warstwę ściany fundamentowej najlepiej wykonać z bloczków betonowych lub cegły klinkierowej grubości 12 cm. W części podziemnej ścianę wykańczamy hydroizolacją oraz folią kubełkową w celu ochrony przed gruntem i korzeniami. 

Cokół ścian trójwarstwowych najlepiej wykonać z materiałów mrozoodpornych, o małej nienasiąkliwości, które nie wymagają dodatkowej warstwy wykończenia takich jak cegła klinkierowa, kamień naturalny lub beton.

Na górnej powierzchni ściany piwnicznej wykonujemy wieniec a następnie strop dowolnego typu. Na stropie układamy izolację poziomą pod ścianami nośnymi, a pomiędzy nimi izolację przeciwwilgociową, która ochroni podłogę parteru przed wpływem wilgoci z piwnicy. Nie zapominamy o termoizolacji stropu nad piwnicą. Najlepiej zastosować taki sam materiał jak w klasycznej podłodze na gruncie grubości min 10 cm. Pomiędzy ścianami a wylewką (jastrychem) podłogi układamy dylatacje grubości 1 cm z materiału elastycznego (np styropianu). Wyciszy to doskonale podłogę, zapobiegnie również ewentualnemu pękaniu posadzki. 

Warstwy podłogowe w piwnicy budujemy podobnie jak podłogę parteru. Na żelbetowej płycie fundamentowej układamy termoizolację min 10 cm a następnie wylewkę 5-8 cm. W razie konieczności można również na płycie fundamentowej wykonać dodatkową hydroizolację.  

Po wymurowaniu ścian wykańczamy je w sposób typowy dla ścian trójwarstwowych. Jeżeli ściany ocieplamy wełna mineralną to koniecznie należy na izolacji poziomej ułożyć dodatkową warstwę z folii lub papy wywiniętej na ścianę warstwy nośnej. Zabezpieczy to wełnę mineralną przed wilgocią. Między wełna mineralna a warstwą elewacyjną ściany parteru konieczna jest pustka powietrzna, która pozwoli odprowadzić nadmiar wilgoci z ocieplenia (uwaga: jeżeli ocieplenie wykonamy ze styropianu pustka powietrzna jest zbędna). Aby w pustce powietrznej cyrkulowało powietrze na dole ściany oraz na samym jej szczycie umieszczamy specjalne puszki wentylacyjne. Połączenie elewacji parteru z cokołem warto uszczelnić masą plastyczną lub taśmą rozprężną. Oba te elementy wpłyną na trwałość tego newralgicznego miejsca.

POWRÓT

czytaj więcej...

Szczegół B.3.3.

• trójwarstwowa murowana ściana parteru

• płyta fundamentowa

• żelbetowa monolityczna ściana piwniczna z ociepleniem

PARAMETRY ZASTOSOWANIA:

+ grunty o słabej nośności
+ dowolny grunt
+ wysoki poziom wód gruntowych
+ wody gruntowe pod ciśnieniem

+ wysoka szczelność i wodoodporność

+ zwykle nie wymaga płyty balastowej

- wymaga starannego wykonania izolacji, szczególnie na styku ściany piwnicznej i podłogi na gruncie
- rozwiązanie kosztowne

OPIS ROZWIĄZAŃ

Płytę fundamentową żelbetową wykonujemy tradycyjnie w szerokim wykopie. Najpierw wylewamy chudy beton aby wyrównać podłoże. Następnie układamy izolację poziomą z papy lub folii. Dopiero na takim podkładzie wykonujemy żelbetową płytę fundamentową. Kluczową sprawą w trakcie robot ziemnych jest odprowadzenie wód gruntowych. W zależności od rodzaju gruntu możemy zastosować pompowanie wody z dna wykopu, igłofiltry lub poczekać na sucha porę roku. Konkretne rozwiązanie trzeba dobrać na podstawie badań geotechnicznych. 

Z uwagi na napór wody i gruntu, ściana piwniczna wykonywana jest jako żelbetowa, połączona szczelnie z płytą fundamentową. W tym celu z płyty wypuszcza się dodatkowe zbrojenie - łączniki, a na styku ściany i płyty fundamentowej umieszcza się specjalne uszczelnienie - taśmę uszczelniającą PVC lub stalową (fot poniżej). Dzięki temu ten kluczowy dla szczelności piwnicy styk nie będzie przepuszczał wody. W przypadku wody pod dużym ciśnieniem może okazać się uzupełnienie uszczelnienia o dodatkowe taśmy pęczniejące na zewnętrznej krawędzi połączenia.

www.forbuild.eu

Grubość ściany piwnicznej jest zbliżona do grubości ściany parteru - czyli od 20cm do 30cm, najczęściej 24-25cm. Następnie wykonujemy hydroizolację typu ciężkiego dostosowaną do poziomu wód gruntowych, a na niej termoizolację grubości 10-20 cm, jednak o grubości mniejszej od grubości warstwy ocieplenia ściany parteru. Z uwagi na stałe działanie wody najlepiej zastosować polistyren ekstrudowany XPS. Grubości ocieplenia oraz warstw elewacji parteru i cokołu należy dobrać tak aby na powstał niewielki gzyms cofnięty o ok 2-5 cm. Ważne aby warstwa elewacyjna ściany parteru miała odpowiednie podparcie. Dzięki takiemu rozwiązaniu woda deszczowa nie ubrudzi nam tak bardzo cokołu i nie będziemy mieć problemu z zaciekami.  Zewnętrzną warstwę ściany fundamentowej najlepiej wykonać z bloczków betonowych lub cegły klinkierowej grubości 12 cm. W części podziemnej ścianę wykańczamy hydroizolacją oraz folią kubełkową w celu ochrony przed gruntem i korzeniami. 

Cokół ścian trójwarstwowych najlepiej wykonać z materiałów mrozoodpornych, o małej nienasiąkliwości, które nie wymagają dodatkowej warstwy wykończenia takich jak cegła klinkierowa, kamień naturalny lub beton.

Na górnej powierzchni ściany piwnicznej wykonujemy wieniec a następnie strop dowolnego typu. Na stropie układamy izolację poziomą pod ścianami nośnymi, a pomiędzy nimi izolację przeciwwilgociową, która ochroni podłogę parteru przed wpływem wilgoci z piwnicy. Nie zapominamy o termoizolacji stropu nad piwnicą. Najlepiej zastosować taki sam materiał jak w klasycznej podłodze na gruncie grubości min 10 cm. Pomiędzy ścianami a wylewką (jastrychem) podłogi układamy dylatacje grubości 1 cm z materiału elastycznego (np styropianu). Wyciszy to doskonale podłogę, zapobiegnie również ewentualnemu pękaniu posadzki. 

Warstwy podłogowe w piwnicy budujemy podobnie jak podłogę parteru. Na żelbetowej płycie fundamentowej układamy termoizolację min 10 cm a następnie wylewkę 5-8 cm. W razie konieczności można również na płycie fundamentowej wykonać dodatkową hydroizolację wraz z taśmami rozprężnymi uszczelniającymi styk połączenia płyty fundamentowej ze ścianą.  

Po wymurowaniu ścian wykańczamy je w sposób typowy dla ścian trójwarstwowych. Jeżeli ściany ocieplamy wełna mineralną to koniecznie należy na izolacji poziomej ułożyć dodatkową warstwę z folii lub papy wywiniętej na ścianę warstwy nośnej. Zabezpieczy to wełnę mineralną przed wilgocią. Między wełna mineralna a warstwą elewacyjną ściany parteru konieczna jest pustka powietrzna, która pozwoli odprowadzić nadmiar wilgoci z ocieplenia (uwaga: jeżeli ocieplenie wykonamy ze styropianu pustka powietrzna jest zbędna). Aby w pustce powietrznej cyrkulowało powietrze na dole ściany oraz na samym jej szczycie umieszczamy specjalne puszki wentylacyjne. Połączenie elewacji parteru z cokołem warto uszczelnić masą plastyczną lub taśmą rozprężną. Oba te elementy wpłyną na trwałość tego newralgicznego miejsca.

POWRÓT

czytaj więcej...

2.2.3. Silikaty

Silikaty zwane tez "białą cegłą" to materiały ścienne złożone z piasku, wapna i wody. W procesie produkcji poddawane są autoklawizacji (nasyceniu parą pod wysokim ciśnieniem) dzięki czemu powstaje materiał o dużej wytrzymałości na ściskanie, trwały, naturalny i ekologiczny. Do tego ze względu na powszechność składników oraz niską energochłonność produkcji, silikaty są jednym z najtańszych materiałów ściennych.

Silikaty często są obecnie mylone z betonem komórkowym. Wynika to z kilku powodów. Oba materiały mają biały kolor, dużą dokładność wymiarową, pióra i wpusty zamiast spoin pionowych, a nawet identyczne składniki (piasek, wapno i woda) oraz zbliżony proces produkcji. Jednak, w przeciwieństwie do betonu komórkowego, silikaty nie mają porów wypełnionych powietrzem. Ta różnica powoduje właśnie zupełnie odmienne parametry obu materiałów. Silikaty mają dużą wytrzymałość na ściskanie, małą nasiąkliwość, ale słabe parametry cieplne i bardzo dużą masę, czyli zupełnie odwrotnie niż beton komórkowy.  

Silikaty wykorzystuje się przy wznoszeniu:

- ścian zewnętrznych dwu- i trzywarstwowych

- ścian wewnętrznych nośnych i wypełniających

- ścian działowych

- ścian przeciwpożarowych

- ścian fundamentowych i piwnicznych (wymagają hydroizolacji)

- elewacji w postaci cegieł o różnych kolorach lub o fakturze łupanej - rys poniżej

 ZALETY

+  najwyższa wytrzymałość na ściskanie (do 30 MPa) umożliwia wybudowanie ściany o mniejszej grubości

+  znakomita izolacyjność akustyczna dzięki dużej masie

+ akumulacja ciepła

+ cena

+ niska nasiąkliwość

+ trwałość i odporność na warunki atmosferyczne, możliwość stosowania jako warstwy elewacyjnej bez dodatkowego wykończenia

+ odporność na pleśń i grzyby (z uwagi na dużą zawartość wapna)

+ dokładność wymiarowa

+ materiał ekologiczny

WADY

- niska izolacyjność termiczna

- wysoka masa 

- trudność obróbki

- pracochłonne wykonanie

- duże straty materiału

- nie pozwalają wybudować ściany jednowarstwowej

PODSUMOWANIE:

Silikaty to materiał niezbyt lubiany przez wykonawców. Są ciężkie, twarde i trudne w obróbce. Również wykonywanie bruzd nie jest łatwe.  Do tego wymagają grubszej warstwy izolacji cieplnej (2-4 cm więcej niż w innych materiałach murowych) aby zachować zbliżone parametry cieplne. Jednak, dzięki dużej wytrzymałości na ściskanie i dobrym parametrom akustycznym ściany mogą mieć mniejsza grubość niż te budowane z ceramiki czy betonu komórkowego. Do ścian nośnych powszechnie używa się elementów silikatowych o grubości 18 cm, w miejsce 24-25 cm ścian z innych materiałów. Dla domów parterowych można zastosować ściany nośne o grubości nawet 15 cm. Ściany muruje sie na tradycyjnej zaprawie, możliwe jest też użycie kleju cienkowarstwowego.

Ściany z silikatów od wewnątrz wykańcza się tradycyjnym tynkiem cementowo-wapiennym lub gipsowym. Płyt g-k też można użyć. Elewacje ścian dwuwarstwowych wykonywane są w typowy dla nich sposób. Natomiast jako warstwę elewacyjną ścian trójwarstwowych można użyć silikatowych cegieł grubości 9 cm lub 12 cm,w różnych kolorach  a także cegieł o fakturze łupanej (naśladujących kamień). W ten sposób można zbudować ścianę naprawdę tanią ścianę trójwarstwową, o dobrych parametrach termicznych i bardzo dużej trwałości.

POWRÓT

wykorzystana materiały: Grupa Silikaty, Silikaty Barlinek

czytaj więcej...

2.3.3. Ściany zewnętrzne trójwarstwowe

Klasyczne rozwiązanie ścian zewnętrznych, w którym oprócz warstwy nośnej i ocieplenia występuje również murowana warstwa elewacyjna, które zabezpiecza termoizolację przed wpływami środowiska i uszkodzeniami mechanicznymi.

Jak widać na powyższym obrazku, ściana dwuwarstwowa składa się z:

• warstwy nośnej - tradycyjny mur, który przenosi wszystkie obciążenia, akumuluje ciepło i wilgoć, chroni przed ogniem, izoluje od gazów o grubości 18-25 cm
• warstwy ocieplenia - odpowiada za właściwości termoizolacyjne ściany grubości 12-25 cm
• warstwy elewacyjnej - murowanej z elementów o grubości 9-12 cm (lub więcej), wykończonej tradycyjnym tynkiem, farbą elewacyjną lub pozostawiona bez wykończenia (jeśli wykonana jest z klinkieru lub kamienia) 
• łączników warstwy elewacyjnej z nośną
• wykończenia wewnętrznego - tradycyjny tynk lub płyty g-k

Materiały

Konstrukcja ściany trójwarstwowej pozwala na stosowanie różnych kombinacji materiałów warstwy nośnej, ocieplającej i elewacyjnej. Możliwe jest użycie zupełnie innych materiałów do warstwy nośnej i elewacyjnej. Ponadto każda z warstw może być wykonana z materiałów o podstawowych parametrach, a zatem tańszych.    

• Do budowy warstwy nośnej najczęściej stosuje się:

• ceramikę zwykłą i poryzowaną
  
• beton komórkowy odmiany 600, 700
  
• silikaty
  
• keramzytobeton
  
• bloczki i pustaki betonowe

• Warstwa ocieplenia o grubości 12-25 cm to:
• styropian (polistyren) EPS - w postaci płyt lub granulatu
• wełna mineralna lub szklana (koniecznie z pustka powietrzną od strony warstwy elewacyjnej) - płyty lub granulat
• płyty z pianki PUR
• izolacja celulozowa, bawełniana, lub inna wsypywana lub wtryskiwana do środka ściany

• Elewacja wykonywana jest z:
• materiałów identycznych jak warstwa nośna, lecz o mniejszej grubości (9-12 cm) wykończonych tynkiem tradycyjnym
• spoinowanej cegły klinkierowej lub licowej, która nie wymaga żadnego wykończenia
  
• bloczków kamiennych
  
   
• betonowych lub silikatowych kształtek elewacyjnych  - czyli materiałów które można zabezpieczyć przed wpływem środowiska preparatami bezbarwnymi lub farbą elewacyjną 
  
  

* * *

Zalety ścian trójwarstwowych:

+ bardzo dobre właściwości termoizolacyjne - pozwala na zastosowanie najgrubszej wśród ścian murowanych izolacji (do 25 cm)
+ największa trwałość i odporność mechaniczna
+ możliwość zastosowania większości materiałów murarskich, izolacyjnych i wykończeniowych
+ przy użyciu odpowiedniej kombinacji materiałów poszczególnych warstw cena nie będzie znacząco wyższa od innych typów ścian murowanych
+ wysokie walory estetyczne elewacji z materiałów naturalnych (klinkieru, kamienia)
+ najtańsza w utrzymaniu - ze względu na trwałość materiałów elewacyjnych

Wady ścian trójwarstwowych:

- długi czas budowy i pracochłonność - konieczność wykonania dwóch warstw muru
- konieczność stosowania z dodatkowych materiałów - łączniki warstwy elewacyjnej, elementy wentylacyjne, dylatacje elewacji
- koszty - najdroższy rodzaj ścian, zwłaszcza gdy elewacja ma być wykonana z klinkieru lub kamienia
- ciężar - wymagają szerszych ław fundamentowych i grubszych ścian fundamentowych, najlepiej o konstrukcji trójwarstwowej

2.3.1. Ściany zewnętrzne jednowarstwowe

2.3.2. Ściany zewnętrzne dwuwarstwowe

POWRÓT

Wykorzystano materiały: Wienenberger, Termalica, Xella, Saint-Gobain, CRH Klinkier, Silikaty Barlinek

czytaj więcej...

2.3.4. Ściany murowane warstwowe - co wybrać?

Czas zastanowić się jaki typ ściany wybrać do budowy naszego domu. Ile warstw? Wystarczy jedna, dwie, a może aż trzy? Lepsze będzie rozwiązanie tradycyjne czy nowoczesne? Która ściana jest cieplejsza, a która trwalsza? Co będzie łatwiejsze do wykonania, a co szybsze? Takie pytania nurtują wszystkich, a tym czasem nie ma rozwiązania idealnego. Każde ma swoje wady i zalety. Ważne aby wybrać te właściwości na którym NAM zależy najbardziej. 

W poprzednich postach poznaliśmy wady i zalety poszczególnych zewnętrznych ścian murowanych:

• jednowarstwowych

• dwuwarstwowych

• trójwarstwowych

Zainteresowanych, aby szczegółowo poznać poszczególne rodzaje ścian murowanych zachęcam do przeczytania powyższych linków. 

Aby zebrać w jednym miejscu najważniejsze dla użytkownika parametry ścian, powstała tabela, w której porównałem obrazowo poszczególne ściany.  Im więcej plusów tym lepiej. 

Co rozumiemy przez poszczególne właściwości danej ściany:

• termoizolacja: współczynnik przenikania ciepła U możliwy do uzyskania przez poszczególne typy ścian. Czyli parametr mówiący jak ciepła jest dana konstrukcja. Najlepiej prezentuje się ściana trójwarstwowa, minimalnie gorzej ta o dwóch warstwach, a najsłabiej jednowarstwowa.
• akustyka: określa poziom tłumienia dźwięków z zewnątrz. Tutaj znów dzięki swojej masywności wygrywa ściana trójwarstwowa. 
• akumulacja ciepła: magazynowanie ciepła przez ścianę. Im większa akumulacja przegrody tym stabilniejsza jest temperatura wewnątrz budynku.Z drugiej jednak strony taki dom znacznie dłużej się nagrzewa. 
• "oddychanie" ściany: mityczny parametr (używany przez marketingowców aby przekonać do swojego produktu) mówiący w rzeczywistości o przenikaniu pary wodnej przez ścianę na zewnątrz. Poprawia mikroklimat, ale i tak nie zastąpi sprawnej wentylacji. Najlepiej prezentują się jednorodne ściany o jednej warstwie. 
• cena: koszt budowy wykończonej ściany. Najtańsza będzie ściana dwuwarstwowa, a najdroższa trójwarstwowa.
• czas budowy: nakład pracy potrzebny do wykonania gotowej ściany. Jest wprost proporcjonalny do ilości warstw.
• trwałość: odporność na warunki zewnętrzne oraz na uszkodzenia mechaniczne, Ściana trójwarstwowa bez remontu wytrzyma nawet kilkadziesiąt lat. W tym czasie ściana dwuwarstwowa będzie wymagała już drugiego, a nawet trzeciego odnowienia. 

Jak widzimy, właściwości ścian są bardzo wyrównane. Każda w nich jest dobra, spełnia wymagane parametry. Różnica polega więc na tym, ze jedna ze ścian dany parametr spełnia przeciętnie, druga dobrze, a trzecia najlepiej. Ogółem jednak każda z tych ścian może być zastosowana w naszym domu.

Podsumowując:

• ściana dwuwarstwowa: nie wyróżnia się w zestawieniu niczym szczególnym (ani pozytywnie, ani negatywnie, za to równo punktuje we wszystkich kategoriach). Jest rozwiązaniem standardowym, najczęściej stosowanym w Polsce. Pozwala na budowę cieplej ściany w tani i prosty sposób. Niestety jest niezbyt trwała, zwłaszcza gdy jest narażona na uszkodzenia mechaniczne.
• ściana trójwarstwowa: charakteryzuje się najlepszymi parametrami cieplnymi i dużą trwałością. Jednakże jest skomplikowana i droga w budowie.
• ściana jednowarstwowa: jest szybka i tania w budowie, ale za niezbyt "ciepła"

Wbrew pozorom koszt ściany (nawet wykończonej) na tle całego budynku nie jest zbyt wysoki. Stanowi jedynie ok 15% wartości budowy domu, niewiele więcej niż instalacja CO i sanitarna. Nie warto więc tutaj szukać dużych oszczędności. Ważne aby ściany były z materiałów dobrej jakości, wykonane zgodnie ze sztuką, prosto i bez błędów, oraz nie dochodziło w nich do zawilgocenia ani pękania.  A ile będą miały warstw - jedną, dwie, czy trzy - to ma już drugorzędne znaczenie.

Życzę wszystkim podjęcia odpowiedniej decyzji. Mam nadzieję, że chociaż trochę ułatwiłem Państwu wybór.

2.3.1. Ściany zewnętrzne jednowarstwowe

2.3.2. Ściany zewnętrzne dwuwarstwowe

2.3.3. Ściany zewnętrzne trójwarstwowe

POWRÓT

czytaj więcej...

Szczegół A.2.3.

• trójwarstwowa murowana ściana parteru

• betonowa ława fundamentowa wykonana w całości w gruncie wraz z niską ścianą fundamentową

• klasyczna podłoga na gruncie (izolacja termiczna na warstwie betonu)

PARAMETRY ZASTOSOWANIA:

+ grunty o średniej i dobrej nośności

+ grunty nieprzepuszczalne

+ grunty mieszane i zwięzłe bez możliwości zastosowania drenażu opaskowego

+ izolację pionowa zredukowana do minimum

+ konstrukcja sprawdzona w realnych warunkach

- nie nadaje się do zastosowania w gruntach piaszczystych 

- grunty o niskiej nośności wymagają innego rozwiązania posadowienia

- nie ma zastosowania w budynkach podpiwniczonych

- przy wysokim poziomie wód gruntowych zalecane wykonanie z betonu wododpornego

- wymaga starannego wykonania izolacji, szczególnie poziomej

OPIS ROZWIĄZAŃ

Ławę betonową wykonujemy w wykopie o pionowych ścianach i szerokości równej szerokości ławy. Jest możliwe w gruntach zwięzłych (gliny, gliny piaszczyste itp). Wewnątrz wykopu układamy grubą folię budowlaną (o grubości >0,5 mm) wywijając naddatek na zewnątrz. Ławę należy zazbroić aby uniknąć jej pękania. Następnie wylewamy do środka mieszankę betonową uważając aby nie uszkodzić folii ani nie obsypać ścian wykopu. Górna powierzchnia ławy powinna być równa i pozioma - nie można wylać ławy o powierzchni skośnej, bo cały budynek nie zachowa stabilności w sytuacjach wyjątkowych. Dlatego w zależności od ukształtowania terenu i kształtu fundamentów ławę możemy wylać nieco poniżej poziomu terenu, zastosować niskie szalunki lub wykształtować tzw. schodki. Następnie na górną powierzchnię ławy wywijamy naddatek folii z wykopu, która będzie stanowić izolację poziomą. Teraz możemy wykonać tradycyjną lecz niską ścianę fundamentową trójwarstwową. Grubość tej ściany jest zbliżona do grubości warstwy nośnej ściany parteru - czyli najczęściej 24-25cm. Następnie wykonujemy izolację przeciwwilgociową a na niej termoizolację grubości 10-20 cm, jednak o grubości mniejszej od grubości warstwy ocieplenia ściany parteru. Grubości ocieplenia oraz warstw elewacji parteru i cokołu należy dobrać tak aby na powstał niewielki gzyms cofnięty o ok 2-5 cm. Ważne aby warstwa elewacyjna ściany parteru miała odpowiednie podparcie. Dzięki takiemu rozwiązaniu woda deszczowa nie ubrudzi nam tak bardzo cokołu i nie będziemy mieć problemu z zaciekami.   Ostatnią warstwą ściany fundamentowej najlepiej wykonać z bloczków betonowych lub cegły klinkierowej grubości 12 cm. 

Cokół ścian trójwarstwowych najlepiej wykonać z materiałów mrozoodpornych, o małej nienasiąkliwości, które nie wymagają dodatkowej warstwy wykończenia takich jak cegła klinkierowa, kamień naturalny lub beton. 

Na górnej powierzchni ściany fundamentowej ponownie wykonujemy izolację poziomą. Ważne aby szerokość izolacji była większa o 25-35 cm od grubości ściany parteru. Dzięki temu połączymy ją na odpowiedni zakład z izolacją podłogi na gruncie.

Po wymurowaniu ścian wykańczamy je w sposób typowy dla ścian trójwarstwowych. Jeżeli ściany ocieplamy wełna mineralną to koniecznie należy na izolacji poziomej ułożyć dodatkową warstwę z folii lub papy wywiniętej na ścianę warstwy nośnej. Zabezpieczy to wełnę mineralną przed wilgocią. Między wełna mineralna a warstwą elewacyjną ściany parteru konieczna jest pustka powietrzna, która pozwoli odprowadzić nadmiar wilgoci z ocieplenia (uwaga: jeżeli ocieplenie wykonamy ze styropianu pustka powietrzna jest zbędna). Aby w pustce powietrznej cyrkulowało powietrze na dole ściany oraz na samym jej szczycie umieszczamy specjalne puszki wentylacyjne. Połączenie elewacji parteru z cokołem warto uszczelnić masą plastyczną lub taśmą rozprężną. Oba te elementy wpłyną na trwałość tego newralgicznego miejsca.

Pomiędzy ścianami a wylewką (jastrychem) podłogi układamy dylatacje grubości 1 cm z materiału elastycznego (np styropianu). Wyciszy to doskonale podłogę, zapobiegnie również ewentualnemu pękaniu posadzki. Podłoga na gruncie jest standardową konstrukcją z izolacją przeciwwilgociową i termiczną na warstwie betonu.

POWRÓT

czytaj więcej...

Szczegół A.1.3.

• trójwarstwowa murowana ściana parteru

• tradycyjna betonowa ława fundamentowa

• betonowa ściana fundamentowa z ociepleniem

• klasyczna podłoga na gruncie (izolacja termiczna na warstwie betonu)

PARAMETRY ZASTOSOWANIA:

+ grunty o średniej i dobrej nośności
+ grunty przepuszczalne
+ grunty mieszane i zwięzłe z drenażem opaskowym wokół budynku

+ izolację pionową należy dostosować do poziomu wód gruntowych

+tradycyjna konstrukcja sprawdzona w wieloletnim użytkowaniu
+ brak mostków cieplnych

- nie nadaje się do zastosowania na gruntach spoistych, bez możliwości wykonania drenażu opaskowego

- grunty o niskiej nośności wymagają innego rozwiązania posadowienia

- wymaga starannego wykonania izolacji, szczególnie poziomej
- ława fundamentowa szersza niż w innych rozwiązaniach
- skomplikowana budowa

OPIS ROZWIĄZAŃ

Ławę betonową wykonujemy tradycyjnie w szerokim wykopie. Na jej wierzchu układamy izolację poziomą (najczęściej z papy lub z grubej folii). Ściana fundamentowa również jest konstrukcją powszechnie stosowaną - betonową monolityczną, murowaną z bloczków betonowych lub pustaków szalunkowych. Grubość tej ściany jest zbliżona do grubości warstwy nośnej ściany parteru - czyli najczęściej 24-25cm. Następnie wykonujemy hydroizolację ściany betonowej dostosowaną do poziomu wód gruntowych, a na niej termoizolację grubości 10-20 cm, jednak o grubości mniejszej od grubości warstwy ocieplenia ściany parteru. Grubości ocieplenia oraz warstw elewacji parteru i cokołu należy dobrać tak aby na powstał niewielki gzyms cofnięty o ok 2-5 cm. Ważne aby warstwa elewacyjna ściany parteru miała odpowiednie podparcie. Dzięki takiemu rozwiązaniu woda deszczowa nie ubrudzi nam tak bardzo cokołu i nie będziemy mieć problemu z zaciekami.   Ostatnią warstwą ściany fundamentowej najlepiej wykonać z bloczków betonowych lub cegły klinkierowej grubości 12 cm. W części podziemnej ścianę wykańczamy hydroizolacją oraz folią kubełkową w celu ochrony przed gruntem i korzeniami.

Cokół ścian trójwarstwowych najlepiej wykonać z materiałów mrozoodpornych, o małej nienasiąkliwości, które nie wymagają dodatkowej warstwy wykończenia takich jak cegła klinkierowa, kamień naturalny lub beton. 

Na górnej powierzchni ściany fundamentowej ponownie wykonujemy izolację poziomą. Ważne aby szerokość izolacji była większa o 25-35 cm od grubości ściany parteru. Dzięki temu połączymy ją na odpowiedni zakład z izolacją podłogi na gruncie.

Po wymurowaniu ścian wykańczamy je w sposób typowy dla ścian trójwarstwowych. Jeżeli ściany ocieplamy wełna mineralną to koniecznie należy na izolacji poziomej ułożyć dodatkową warstwę z folii lub papy wywiniętej na ścianę warstwy nośnej. Zabezpieczy to wełnę mineralną przed wilgocią. Między wełna mineralna a warstwą elewacyjną ściany parteru konieczna jest pustka powietrzna, która pozwoli odprowadzić nadmiar wilgoci z ocieplenia (uwaga: jeżeli ocieplenie wykonamy ze styropianu pustka powietrzna jest zbędna). Aby w pustce powietrznej cyrkulowało powietrze na dole ściany oraz na samym jej szczycie umieszczamy specjalne puszki wentylacyjne. Połączenie elewacji parteru z cokołem warto uszczelnić masą plastyczną lub taśmą rozprężną. Oba te elementy wpłyną na trwałość tego newralgicznego miejsca.

Pomiędzy ścianami a wylewką (jastrychem) podłogi układamy dylatacje grubości 1 cm z materiału elastycznego (np styropianu). Wyciszy to doskonale podłogę, zapobiegnie również ewentualnemu pękaniu posadzki. Podłoga na gruncie jest standardową konstrukcją z izolacją przeciwwilgociową i termiczną na warstwie betonu.

POWRÓT

czytaj więcej...